के तपाईंले कहिल्यै सोच्नुभएको छ किन 'भोलिका नेता' भनिने युवाहरू सधैं पर्खाइमा रहन्छन्,जबकि 'हिजोका नेता'हरू सिंहदरबारको कुर्सीबाट कहिल्यै उठ्दैनन्?
किनकि तपाईंले आजसम्म सुनेका सबै भाषणहरूको असली रहस्य र तपाईंको भविष्यको साँचो कोसँग छ भन्ने कुरा यहाँ खुल्दैछ...
युवाहरू, तपाईंहरूलाई उनीहरूले 'भोलिका नेता' भन्छन्, तर हिजोका नेताहरूले सिंहदरबारको ढोका बन्द गरेका छन्, जिद्दी जमिनदारहरूझैं साँचो निल्दै 'लोकतान्त्रिक मूल्यमान्यता' को पाठ पढाइरहेका छन्।उनीहरू कुर्सीबाट जान मान्दैनन्, तर माइक समातेर चिच्याइरहन्छन्, तपाईंको पालो पर्खनुहोस्, लोकतन्त्र बलियो बनाउन समय लाग्छ।' यो एउटा यस्तो लाइनजस्तै हो जुन कहिल्यै अगाडि बढ्दैन, तपाईं जतिसुकै बेर टिकटको आशमा उभिए पनि।
उनीहरू चुनावको बेला तपाईंहरूको आमालाई एक टोकरी चामल र दुई किलो दाल ल्याइदिन्छन्, र अचानक त्यो 'गरिब निवारण कार्यक्रम' वा 'प्रधानमन्त्री राहत कोष' बन्छ। सञ्चारकर्मीको क्यामेरा, ठूला-ठूला माइक्रोफोन र 'जनताप्रति प्रतिबद्ध' भन्ने शब्दजालको प्रयोग सहित।
तीस जनाले थोरै चामल खान्छन्, र उनीहरू अर्बौं बजेट विनियोजन भएको घोषणा गर्छन्। हिसाब गर्न नसकेर महालेखा परीक्षकको कार्यालय (OAG) ले पनि रिपोर्ट लेख्न छाड्छ, 'अनुगमन असम्भव।' र तपाईंहरू विश्वकप जितेजस्तै गरी मनाउनुहुन्छ, घाममा नाच्दै, फोटो खिचाउँदै, जबकि तपाईंहरूको भविष्य रोजगारीको खोजीमा विदेशतिर झोला प्याक गरिरहेको हुन्छ।
जनता हो, ब्युँझिनुहोस्! किनकि यो सशक्तिकरण होइन। यो त जादुको खेलजस्तो राजनीति हो, जहाँ तपाईंहरूको भोक उनीहरूका भाषण र 'समृद्ध नेपाल, सुखी नेपाली' नाराहरूमा मात्र हराउँछ। उनीहरू विपक्षलाई 'भ्रष्टाचारी', 'लुटेरा' भन्छन्, तर उनीहरू एकै पार्टीमा, एउटै गुटमा हुन्थे, एउटै भान्सामा मुसाहरूझैं सँगै 'कमिसन' खाँदै। जब कुराहरू उनीहरूको अनुकूल भएनन्, टिकट काटियो, उनीहरू कुखुराहरूझैं नयाँ पार्टी बनाउन दगुरे, बल्दो भाँडोबाट भागेजस्तै, अर्को निर्वाचन क्षेत्रमा गएर राज्य गर्ने आशमा।
उनीहरूलाई सोध्नुहोस् कि वडाध्यक्ष, गाउँपालिका अध्यक्ष, मेयर, मन्त्री वा सांसद हुँदा उनीहरूले के गरे? उनीहरू '२० वर्षभित्र समृद्धि' को दृष्टिकोण (vision) को कुरा गर्छन्, र तपाईंहरूका लागि सपनाहरूको, तर हामीले देख्ने भनेको नतिजाबिनाको बायोडाटा (CV) मात्र हो।
पदमा रहँदा। नतिजाले महत्त्व राख्छ, आडम्बरी भाषणले होइन। किनकि खाली टोकरी ल्याउनु र 'अबको पालो हाम्रो' भन्नु नै उनीहरूले सबैभन्दा राम्रोसँग सिक्ने काम हो। जब म कानुनी रूपमा सशक्त चोरहरूको बारेमा बोल्छु, तपाईंहरू मसँग समाधान माग्नुहुन्छ। समाधान चिच्याउनेमा छैन, यो प्रश्न सोध्नेमा छ। उनीहरूलाई सोध्नुहोस् कि तपाईंहरूको राष्ट्रका स्रोतहरू कहाँ जाँदैछन्, जब उनीहरू चामलको टोकरी ल्याउँछन्, सोध्नुहोस् यो कसका लागि हो?
उनीहरूलाई सोध्नुहोस् कि किन उनीहरू महँगा गाडीहरू किन्दैछन्, जब बत्ती छैन, बाटो छैन, नेटवर्क छैन?तपाईंहरूको फोन पनि नेटवर्कको लागि बाँदरझैं छतमा चढिरहेको हुन्छ। केवल प्रश्न नसोध्नुहोस्, जवाफ माग्नुहोस्,किनकि चुपचाप बस्नु नै उनीहरूको मनपर्ने खाना हो, जबकि तपाईंहरूको भविष्य बाहिर जमिनदारझैं ढोका ढकढकाइरहेको हुन्छ।
हामीसँग मानिसका दुई वर्गहरू छन्:
बुर्जुवा (पुँजीपति वर्ग/ठेकेदार/दलाल) र सर्वहारा (श्रमिक/विपन्न वर्ग)। एउटा दुवै हातले खाइरहेको हुन्छ, जबकि अर्को खाली पेटले ताली बजाइरहेको हुन्छ। बुर्जुवाहरू नेता, पुँजीपति र ठेकेदारहरू हुन्, जबकि सर्वहाराहरूलाई एउटै ठाउँमा बाँधेर राखिएको हुन्छ, खम्बामा बाँधिएका बाख्राहरूझैं, अरूलाई खाएको हेर्दै।
उनीहरूले तपाईंहरूको दिमागलाई साना टुक्राहरू मनाउन तालिम दिएका छन्, त्यसैले तपाईंहरूले जयजयकार गरिरहनुहुन्छ, जबकि उनीहरू परेवालाई खुवाएझैं अझ बढी टुक्राहरू झारिरहन्छन्।
तपाईंहरूलाई थाहा छैन कि पुँजीपति र कानुनी रूपमा सशक्त चोरहरू एउटै खल्ती बाँड्ने जुम्ल्याहाहरूझैं हातेमालो गरेर काम गरिरहेका छन्। चुनावको बेला, पुँजीपतिहरू साना-साना नोटहरू लिएर आउँछन्। तपाईंहरूले उनीहरूको मान्छेलाई मत दिनुहुन्छ, उनीहरूले ठूला ठेक्काहरू उठाउँछन्, र तपाईंहरू अर्को पाँच वर्षको लागि आशा बोकेर बस्नुहुन्छ।
त्यसपछि उनीहरू आफ्नो जादु दोहोर्याउन फेरि आउँछन्, तपाईंहरूमाथि जादुगरहरूले एउटै जादु दोहोर्याएजस्तै, जबकि तपाईंहरू हरेक पटक अचम्म मानेजस्तो गर्नुहुन्छ। यो नै नेपाली राजनीतिको वास्तविकता हो।
